En toen kwamen de tuinmannen.
Maandag om kwart voor tien hoorde ik wat rondstiefelen in de voortuin. Blijkbaar waren ze dus gearriveerd, maar aanbellen deden ze niet?! Zelf maar naar buiten gestapt en ze koffie aangeboden, want dat hoort zo he. Allebei met suiker en melk. Kom ik er binnen achter dat ik geen melk meer heb, alleen een oud pak waar een vreemd geurtje uit opsteeg. Nou ben ik nog niet zo lang huisvrouw dus ik schaamde me dood natuurlijk, dat ik moest zeggen dat ik 'door mn melk heen was'.
Toen moest ik uitleggen wat ik precies wilde in de tuin .En kregen we nog een discussie over aan welke kant ze moesten beginnen met leggen; want aan de kant waar ze dan zouden eindigen moest gezaagd worden. En volgens de meneren was het gebruikelijk om bij het huis te beginnen zodat je aan de straatkant het (in verhouding) lelijke gezaagde stuk krijg. Ik wilde dat juist andersom, want wie kijkt er nou naar de tegels die tegen het huis aan liggen? Wat bij de stoep zit, dát ziet de hele straat! En aangezien wij echt de laatste van de wijk waren die de tuin lieten aanleggen wilde ik het wel gelijk goed doen, want we stonden ten slotte al zo voor lul. Voor het oog moest het goed zijn; het oog van de buren dan dus. Nou goed, uiteindelijk moest ik het zelf weten, dus zij begonnen aan de straat kant.
Zo halverwege de ochtend kwam manlief thuis en beweerde dat er een put zat in de reeds gelegde bestrating. En vond dat ik dat moest bespreken met de tuinmannen, het was tenslotte míjn tuin. Eh pardon? Nou ben ik meestal niet zo van de subtiele aanpak als er op zo'n manier dingen op mijn bordje geschoven worden dus dit moest wel lijden tot een echtelijke ruzie. Maarja, uiteindelijk allebei boos op elkaar, en ik heb niet voor niks een burnout gehad, ondanks al mijn non-subtiliteit kan ik er dus ook niet tegen als iemand boos op mij is. Maakt trouwens niet uit wíe dat dan is, de buurman, de cassiere, mijn bloedeigen man of de bestuurder van de auto achter mij die vindt dat ik te langzaam rijdt (of de tuinman die vindt dat ik zeur dat er iets scheef ligt).. Als Ze Maar Geen Last Van Mij Hebben. Dus terwijl de mannen buiten aan het werk waren voelde ik een klein depressietje opkomen omdat Did boven boos op mij zat te zijn.
Uiteindelijk ben ik heel dapper geweest en heb ik toch gezegd dat het niet goed lag. En by the way, dat er in de achtertuin ook nog wel het een en ander beter kon, dingen vergeten etc. Zo hee. Trots op mezelf. De dag was verder wel verkloot, maar dit had ik tenminste nog goed gedaan.
Zo rond een uurtje of 5 belden ze aan dat ze klaar waren. Wij natuurlijk even controleren. Liggen de opsluitbandjes 15 cm boven de tegels uit. En toen wij daar wat van zeiden.. ja toen werd de tuinman toch wel een beetje boos. Dat had ie nog nooit meegemaakt zei die. Bandjes die gelijk met de tegels moesten liggen. En woest begon hij opnieuw te graven. Ja hij baalde natuurlijk, dacht dat ie lekker naar huis kon, maar zeg nou zelf... de hele tuin ligt op dezelfde hoogte en ergens steken ineens bandjes omhoog. Geeft toch een beetje een vreemd effect..
Nouja nu ligt het. Alleen we hebben er 2 keer met de auto overheen gereden en nu liggen er alweer tegels los. Snap je dat nou.
| 
